Mezar Taşı

وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَةَ اللّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنتُمْ عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

Hep birlikte Allah'ın ipine (İslâm'a) sımsıkı yapışın; parçalanmayın. Allah'ın size olan nimetini hatırlayın: Hani siz birbirinize düşman kişiler idiniz de O, gönüllerinizi birleştirmişti ve O'nun nimeti sayesinde kardeş kimseler olmuştunuz. Yine siz bir ateş çukurunun tam kenarında iken oradan da sizi O kurtarmıştı. İşte Allah size âyetlerini böyle açıklar ki doğru yolu bulasınız. Âl-i İmrân (3:103)

Beni tanıyan (arkadaş, dost, kardeş, okuyucu veya  nasıl vasıflandırır iseniz) okuyucu bu satırları okurda "Ne oldu?" diye kendine sorarsa direk sayfayı kapatıp hakkını helal etsin. Ben sadece içimden gelenleri gece yazdım attım. Bir hasbihal gibi düşündüm.

Ey sahipsizlerin sahibi olan,
Necat bulur masivadan kurtulan.
Nasıl dayanır buna bilmem insan.
Elbette düşünür Halık-u Rahman.

Yarattın hayvanatı nebatatı,
Elbette başıboş değil teni, canı.
Hikmetsiz değil ki Allah'ın şanı
Didarı bulan canların cananı

Öldürdüler el birliğiyle teni,
Attılar ıssız bir yere bedeni.
Defnettiler kimsesizler kabrine,
İsimsiz mezar taşı, yok seveni.

hani dostlarım kardeşlerim nerde?
Sevdiğini söyleyenler nerede?
Evladı i'yal, ehibbai hısım?
Allah'tan başka deva yok derdine.

Hepsi yok oldu, söndü birer birer.
Batmayan güneş doğdu üzerime.
İnşallah şifa olur İbrahim'e,
Mürşidim Pir Muhammed himmetiyle.